Jipsingboertange


Jipsingboertange in het nieuws

Iets of iemand van Jipsingboertange stond in het nieuws.

Nieuwsblad van het Noorden, 11 maart 1971

De vraag is: Wat doet dit dit kabinet?

Veelzeggend...

DE RIJKSOVERHEID meent goede offertes op tafel gelegd te hebben, maar in en rond Westerwolde is men er helemaal niet van overtuigd dat de komst van enkele duizenden militairen het gebied van alle zijden zal doen opfleuren. Gedeputeerde Staten van Groningen staan ook op dat standpunt. Ze wijzen de plannen zoals ze nu op tafel liggen dan ook gedecideerd van de hand. De volgende week, woensdag 17 maart, zullen de Statenleden van Groningen hun zegje zeggen. Het is niet aan te nemen dat zij volkomen anders reageren. De uiteindelijke beslissing ligt dan bij de rijksoverheid En het is bekend dat in die kringen wel heel anders wordt gedacht. Een paar weken geleden nog zei minister Schut "Twee handen kunnen hier elkaar wassen. Defensie krijgt zijn oefenterrein en Oost-Groningen krijgt zijn economische ruggesteun". Een ander veelzeggend zinnetje van minister Schut tijdens een persconferentie, "Het kan voorkomen dat de regering een beslissing neemt die niet strookt met de mening van de meerderheid". Het is nu de vraag of het huidige kabinet aan het einde van de rit dit hete hangijzer nog zal aanpakken en of het de politieke durf bezit bij het parlement te komen met een voorstel dat niet strookt met de wil van een bepaald paald landsdeel.

Dat voor het leger meer oefenterrein nodig is, is een 10 jaar oude zaak. Vrijwel niemand ontkent dat ook. Het leger accepteert men als een noodzakelijk gegeven en het beschikbaar stellen van oefenterrein ziet men als een logisch gevolg daarvan. Eén en ander begint pas interessant te worden als men gaat praten over de plaats van die oefenterreinen. Niemand wil de militairen namelijk op eigen erf. Laten ze maar bij de buurman oefenen zo redeneert vrijwel iedereen.

De heer Kikkert zag het echter anders. Hij meende dat je in Oost-Groningen twee dingen mooi met elkaar zou kunnen combineren. Het gebied zou door de komst van 10.000 man militair personeel een forse 'economische injectie' krijgen en bovendien zou bet leger uit de brand zijn.

Eind 1969 kwam de minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening, de heer Schut, met een nota over regionale oefenterreinen. Daarin werd gezegd dat de terreinen in Principe 3000 hectare groot moesten zijn en dat het vierde gebied zeker - naast het reeds in 1966 aangewezen terrein in het nieuwe Lauwerszeegebied - in de noordelijke provincies werd gezocht. Het divisieproject wilde men in deze beschouwing betrekken. De kaarten bleken dus geschud te zijn.

Dit was voor de bevolking het sein in actie te komen. De zaak kwam direct bijzonder moeilijk te liggen toen burgemeester Loopstra voor de televisie het een en ander over het project vertelde.

Een flink aantal inwoners van Vlagtwedde meende uit de woorden van de burgervader te kunnen opmaken dat hij grote sympathie koesterde voor het project. Dat betekende dan ook een stevige knuppel in een overvol hoenderhok. Nauwelijks een week later trok een proteststoet van ruim 500 auto's door de streek. Het begin van de 'actie tegen de moord op Westerwolde' was er.

Inmiddels waren de ontwikkelingen zover gevorderd dat Gedeputeerde Staten van Groningen de provinciale planologische dienst en de NETO de opdracht gaven het plan op zijn 'economische en planologische merites' te bekijken.

Het antwoord kwam binnen enkele maanden. De conclusie was op grond van globale benaderingen brengt het plan Kikkert de streek per saldo geen zekerheid.

De Provinciale Staten van Groningen wilden de deur echter niet radikaal dichtgooien. Men nam de conclusie wel over, maar er werd netjes aan toegevoegd (door middel van een motie) op grond van de huidige gegevens gevens en inzichten...!

Inmiddels groeide het verzet tegen de plannen zienderogen. Dat bleek onder meer tijdens de verschillende hoorzittingen en vergaderingen van diverse groeperingen. Vooral de landbouwers en de landbouworganisaties roerden zich. Immers in die hoek zouden de zwaarste klappen vallen. De heer Kikkert bleef intussen uiterst optimistisch gestemd. Een uitspraak van hem in die tijd was, "Het gebied zal - behoudens een kleine groep - mijn plannen accepteren". De tijd schreed voort en Oost-Groningen vertoefde inmiddels al een paar jaar in de onzekerheid. Wat wilde de de regering nu precies. Militairen naar Ter Apel ja of nee.

Minister Schut en de staatssecretaris van Defensie Haex hebben getracht daar eind vorig jaar een einde aan te maken. Ze legden twee alternatieve plannen op tafel.

De Groningers mochten kiezen uit A en B. Zei men A dan betekende dit een militair terrein van 4000 hectare voor 3000 militairen en koos men B dan was men voor 6000 militairen 8000 hectare kwijt. De reactie in Groningen was niet bepaald enthousiast te noemen. Het schommelde tussen 'eerst goed bekijken' en 'fatale plannen'.

De heer Kikkert kwam er bij de bevolking bijzonder gekleurd op te staan nadat hij op een vergadering had verklaard dat de plannen te allen tijde zouden doorgaan en dat men alleen maar had te kiezen voor A of B. Eerder had het CHU-Kamerlid namelijk gezegd 'de raad van Vlagtwedde heeft altijd het laatste woord'. Dit was voor enkele CHU-afdelingen in Oost-Groningen voldoende om het partijlid in de ban te doen. Enkele uitspraken; 'deze man kan nooit in de hemel komen', 'ik schaam me dat deze man lid is van de CHU', 'ben 50 jaar lid van de CHU maar moet nu wel een andere partij zoeken', 'als hij in Westerwolde komt rammen we die praatjesmaker in elkaar', enz.

Inmiddels hadden instanties de gelegenheid gekregen de officiele voorstellen van de regering te bestuderen. Velen kwamen tot de conclusie dat de beide bewindslieden met een zeer amateuristisch stuk voor het voetlicht licht waren gekomen.

Men nam het de heren bijzonder kwalijk dat ze niet zeer uitvoerig waren ingegaan op de sociaal-economische aspecten van dit monsterproject, terwijl ook de infra-structurele maatregelen zeer oppervlakking waren behandeld meende men. Ze kregen dit dan ook prompt op hun brood toen eind december ministers Schut en generaal IJselstein naar Groningen kwamen om te praten.

Minister Schut moest na afloop van dit bezoek tegen de pers zeggen, "We gaan met enorm veel huiswerk terug naar Den Haag".

Een aspect waaraan men in Groningen ook bijzonder veel waarde toekent is het feit dat de regering blijft vasthouden aan een militair terrein in het nieuwe Lauwerszeegebied. Men is namelijk van mening dat het gewest Groningen een onevenredig groot deel van de militairen moet afstaan als ook Westerwolde werkelijk aan bod komt.

Wat dit betreft windt minister Schut er geen doekjes om. Duidelijk heeft hij gesteld, "We blijven vasthouden aan de oude afspraak 2500 hectare in het nieuwe Lauwerszeegebied is voor de militairen".

De werkgelegenheid is in Oost-Groningen altijd een belangrijk punt geweest. Vandaar waarschijnlijk dat in het regeringsplan uitvoerig wordt ingegaan op het aantal arbeidsolaatsen dat geschapen kan worden Plan A, zo zeggen de heren Schut en Haex levert 820 nieuwe arbeidsplaatsen op en het plan B 1210. Men geeft toe dat er bij uitvoering van de plannen ook een aantal verloren gaat maar men beweert dat er 'schoon' nog altijd respectievelijk 620 en 900 overblijven.

De provincie Groningen komt met heel andere cijfers op de proppen. In beide plannen zou er slechts een netto-toename zijn van 300-400 arbeidsplaatsen. Beslist te weinig vindt men.

Plotseling kwam er nog een aspect aan de oppervlakte. Men had er eigenlijk nog nooit bij stilgestaan dat het gebied 'schoon en kaal' aan de militairen opgeleverd moest worden. De eerste die daarover repte was wethouder B. Johannes van de gemeente Stadskanaal. Hij sprak de woorden, 'Wij worden als streek verlakt'.

Bij uitvoering van het grote plan, een opzet waarvoor men in eerste instantie nog de meeste sympathie koesterde, moeten ruim 3000 mensen naar een andere plaats uitzien. Een ware volksverhuizing dus. Dorpen en gehuchten die dan van de aardbodem moeten verdwijnen zijn Sellingerbeetse, Jipsingboertange, Kopstukken, Braamberg, Oomsberg, Vledderveen en Blekslage.

Dit was een van de onderdelen van het huiswerk waarmee minister Schut eind december van het vorig jaar naar huis werd gestuurd. Ruim een maand geleden kwam de minister dit inleveren bij het provinciaal bestuur van Groningen, maar opnieuw oogstte hij een onvoldoende. De heer Schut had hier en daar zijn plannen wat opgesierd en aantrekkelijker gemaakt. Zo ging hij ermee akkoord dat het dorp Mussel gedeeltelijk buiten het plangebied zou vallen zodat slechts 2000 mensen van huis en haard werden verdreven. Voor een aantal belangrijke wegen wilde hij geld beschikbaar stellen en de omvang van het militaire apparaat werd opgevoerd met enkele honderden manschappen.

Voor Gedeputeerde Staten van Groningen bleef het een onvoldoende. Minister Schut heeft toen gevraagd alle wensen bezwaren en onzekerheden maar op papier te zetten en dit naar Den Haag te sturen. Dat gebeurde prompt. Het werd een brief met veertien hoofdstukken of onderwerpen. Ruim een week later werd er op het provinciehuis een brief met antwoord bezorgd van de heer Schut. Uit deze brief bleek in feite dat de regering geen verdere toezeggingen kon doen. Ook wilde men niet ingaan op de speciale wet die het provinciaal bestuur voor Oost-Groningen verlangde.

Het antwoord van minister Schut op dit punt was, "We zien geen noodzaak tot het invoeren van een speciale wet, wel willen we alles zodanig vastleggen dat de nodige waarborgen aanwezigzig zijn".

Voor Gedeputeerde Staten van Groningen is dit alles aanleiding geweest er een slotnota aan te wijden. Dit gebeurde nadat men in een hoorzitting nog eens allerlei instanties, organisaties en verenigingen uitvoerig aan het woord had gelaten. Het dagelijks bestuur van de provincie kreeg toen onomwonden te horen. "Zeg nee tegen deze onzalige plannen".

Dat heeft men dan ook gedaan. Gedeputeerde Staten hebben de minister duidelijk gezegd dat de voordelen niet opwegen tegen de nadelen. Ze schrijven in de nota aan de rijksoverheid, "De bezwaren zljn slechts acceptabel indien de voordelen zo duidelijk zijn dat er sprake is van een aanzienlijke verheffing van de streek in sociaal economisch en cultureel opzicht. Er is echter naar de huidige gegevens onvoldoende voldoende zekerheid dat deze verheffing inderdaad tot stand zal komen".

Dit betekent dat het volledige college - gedeputeerde mr J.J. Prins had reeds eerder "nee" gezegd - deze plannen naast zich neerlegt. Het is niet te verwachten dat de Provinciale Staten een andere houding zullen aannemen. Of regering en parlement dat ook zullen doen is een vraag die de gemoederen in Westerwolde de komende tijd zeker bezig zal houden.


Club zonder poespas 7 december 2009

Jipsingboertanger Dubbelconcert 4 november 2009

Nieuw zitbankje 28 november 2007

Boer Wortelboer blijft groot dankzij ruilhandel 25 augustus 2007

Strijdbijl is begraven in beroemde café Iembarg 23 augustus 2007

Johannes Tolhuis stamvader van jubilerend JVV 30 augustus 2006

Hobby's familie De Roo 'oet poelegrap en oardeghaid' 28 februari 2000

Voetballende collies klaar voor WK-show 11 juni 1998

Onze school - De Iemekörf 19 oktober 1985

De vraag is: Wat doet dit dit kabinet? 11 maart 1971

Westerwolders tegen de militaire plannen 18 februari 1971

Vlagtwedde loopt (rustig) te hoop tegen plan-Kikkert 13 oktober 1969

NAM gaat boren bij Vlagtwedde 3 juni 1954

De gemeente Vlagtwedde groeide (te) snel 4 juli 1952

Schoo junioreskampioen van Groningen 26 januari 1950

Uit het Oude Westerwolde 24 december 1943

Ontginnings-Maatschappij 'De Vereenigde Groninger Gemeenten' 26 oktober 1934

N.V. Ontginnings-Mij. 'De Verenigde Groninger Gemeenten' 30 november 1932

Verkooop grond te Jipsingboertange 20 oktober 1925

Straatweg Mussel-Jipsinghuizen feestelijk ingewijd 25 juni 1925

Publieke verkoping 15 januari 1919

Van de grens 28 december 1916

Korte berichten uit diverse bronnen




© jipsingboertange.nl - sitemap - disclaimer